غزل شمارهٔ ۴۳۲۹

برداشت: تا زمانی که صداقت و روشنایی به دل محبوب نرسد، سخنان تو همچون آینه‌ای از کردار و رفتار تو منعکس نخواهد شد.

برداشت: آنچه که از سوختگان (افرادی که دچار درد و رنج شده‌اند) بروز می‌کند، نمی‌تواند به ناپسندی و ظلمی که پروانه به شبگرد می‌کند، پیوند داشته باشد. یعنی اهل رنج و درد، به انسان‌های بد و آزاردهنده تبدیل نمی‌شوند.

برداشت: چشمان می‌آلود و زیبا مانند ساغر، داستانی از شراب کودکانه را در خود دارند. اما دل حریف هرگز بیدار نخواهد شد و تغییر نخواهد کرد.

برداشت: چهره زیبا و گلرنگ تو همیشه در آرزوی دیدن است، زیرا چشم خواب‌آلود تو هرگز بیمار نمی‌شود.

برداشت: تا زمانی که شاعر صائب، دیوان شعرش را نگوید و باز نکند، زیبایی و لطافت در دل و منظر مردم به وجود نخواهد آمد.