غزل شمارهٔ ۴۳۲۸

برداشت: در صبحگاه، نمی‌دانم چه بگویم، اما این شیرینی که به من داده شده، مثل غوطه‌ور شدن در دریای شکر است.

برداشت: من به دیوار پشت نمی‌کنم؛ زیرا وقتی به سفر می‌روم، مانند درختی که میوه می‌دهد، آسوده می‌شوم و به خودم اطمینان می‌کنم.

برداشت: شخصی که دچار جنون عشق شده، اگر عشق و محبت به دنیا را در کوچه و بازار می‌دید، دلش نمی‌خواست چنین حالتی داشته باشد. در واقع، او نمی‌خواست به خاطر عشق تحت فشار یا دچار بحران شود.

برداشت: هر کسی در این دشت آماده و مصمم است، زیرا زیبایی تو مانند گلی سوزان است که ارزشش به اندازه لعل و شیرینی شکر است.

برداشت: تا زمانی که در جام عشق وجود دارد، دل را نمی‌توان به آرامی مانند صدف به جواهر تبدیل کرد.

برداشت: تا زمانی که انسان در دنیای مادی و محدودیت‌های آن گرفتار است، مانند نی‌ای است که نمی‌تواند از حالات و اوج‌های خود خبر دهد.

برداشت: به خاطر اندوه و شوق همدردی، از حال و روز خود به شدت نگران و ناامید شده بودم، اما آن نرگس بیمار که در برابر من بود، به من زندگی و امید دوباره بخشید.

برداشت: هر کسی که دلش پر از بی‌تابی است، می‌تواند بر آتش این احساس سوار شود و در میدان فنا، نقشی برجسته و با شعلۀ احساسش رسم کند.

برداشت: هر کس که دارایی و ثروت خود را به درستی و با خرد خرج کند و از آن بهره‌برداری مناسب داشته باشد، هرگز در تنگدستی و فقر نخواهد بود، حتی اگر مقدار آن اندک باشد.

برداشت: هر بار که زلف تو را به زیبایی آرایش می‌کنند، مانند نامه‌ای که به دور موهای کمرت پیچیده شده، جلوه‌ای خاص و دلربا به نمایش می‌گذارد.

برداشت: درخت چمن ما ثمره‌ای مانند گل خورشید را به بار آورده است.