غزل شمارهٔ ۴۳۲۷

برداشت: هر بار که پرده از چهره محبوب کنار می‌رود، آن روشنایی که از آن ناشی می‌شود، مانند آتشی سوزان در دل من می‌افتد و مرا می‌سوزاند.

برداشت: زیبایی و دلربایی از هر گوشه صورت و نگاه تو جلوه‌گر است، هرچند که پادشاهی عشق ما در اینجا کوچک و مختصر به نظر می‌رسد.

برداشت: ای دل، خود را برای دشواری‌ها و پیچیدگی‌های زندگی آماده کن، زیرا گرفتار زلف‌های من شده‌ای و کار به کمرم کشیده است.

برداشت: کجا می‌توانم صبر و حوصلهٔ دیدن تو را پیدا کنم و کجا می‌توانم چشمی برای تماشا به دست آورم، وقتی که پرده از روی زیبایی تو کنار رفته است؟

برداشت: تفکر و ذهن معشوق، مانند محافظی است که خیال و آرزوی عشق را نگه می‌دارد، به گونه‌ای که عاشق نمی‌تواند به هیچ خیال دیگری توجه کند.

برداشت: در سحرگاهان وقتی دل در فشار و اندوه است، چه می‌توان کرد؟ آیا رحم و محبت به موجودی کوچک و ضعیف، همچون موری که در تنگنا گیر کرده است، ضروری نیست؟

برداشت: زاهدی که از دنیا دل بر کند، در جستجوی بهشت و خوشی‌های مسکینانه‌اش، به خاطر تغییر شرایط و محیط، دچار تغییر و تحول می‌شود.

برداشت: دل هر کسی که در صبحگاه با حسرت و اندیشه‌ای عمیق روبرو شود، مانند غنچه‌ای است که نمی‌تواند همیشه دلتنگ و غمگین بماند.

برداشت: یکباره، روزی که به تو نگاه کردیم، عقل و خرد ما تحت تأثیر قرار گرفت و به همان سرعت از ما دور شد.

برداشت: در دل من، که خیلی آسیب‌پذیر است، عشق تو به قدری عمیق و شدید است که انگار پرده‌نشینی آشفتگی را به وجود آورده و داغ تو باعث شده تا احساساتم به شدت تحت تأثیر یکدیگر قرار گیرند.

برداشت: چشمی که دلش شبیه آینه‌ای شکسته و پریشان شده، هرگز از لذت دیدار آگاه نخواهد شد.

برداشت: وقتی دل پر از درد و زخم کسی به صدا در می‌آید، دیگر نمی‌تواند در جایی ثابت بماند؛ همچون صدفی که مرواریدش را به دریا می‌اندازد و دیگر در آنجا باقی نمی‌ماند.