غزل شمارهٔ ۴۳۲۴

برداشت: هر کسی صدای آتشین من را شنید، غمگین شد، مثل زمانی که صدای نازک بلبل‌ها را می‌شنود.

برداشت: صدای ناله و فریاد من به جایی نرسید و در درختان گل که پر از زیبایی و ناز بودند، کسی به آن توجه نکرد. باغبان که بایستی به فریاد من گوش می‌داد، کاملاً بی‌خبر و ناشنوا بود.

برداشت: زبان بر ناتوانان تاثیر طولانی نمی‌گذارد، مانند تیر که پیش ازاصابت به هدف، فقط صدای کمان را می‌شنود.

برداشت: در حیرتم که چرا پای سرو به گل چسبیده است، در حالی که از نغمه‌های دلنشین و آب جاری چیزی نشنیده است.

برداشت: انتظار داشتن روزی و نانی از آسمان، نشانه‌ای از نادانی است. آیا کسی از این تنور سرد بوی نان را استشمام کرده؟

برداشت: هر کسی که زیبایی‌های آن محبوب را بشنود و دیوانه و مجنون نشود، حتماً قلبش تحت تأثیر قرار نگرفته و دچار شور و شوق نشده است.

برداشت: هر دلی که تحت تأثیر زیبایی او قرار گیرد، بوی خوشی شبیه به بوی کباب از آن شنیده می‌شود.

برداشت: صائب در گوشه‌ای دور از مردم زمانه نشسته است، چون از شنیدن حرف‌های بی‌معنی و خالی از محتوا خسته شده است و دیگر چیزی نمی‌خواهد بشنود.