غزل شمارهٔ ۴۳۲۲

برداشت: عشق قدرتی دارد که می‌تواند ما را به اوج برساند، اما نمی‌توان با منطق و عقل به چنین علوّی دست پیدا کرد.

برداشت: دیگر چه نیازی است که دیوانه‌ای برای نشان دادن دیوانگی‌اش تلاش کند، زمانی که او توانسته است اثر بزرگی بر جهان بگذارد؟

برداشت: سکوت را در زندگی بپذیر، زیرا کسی که این شیرینی را با زبان و کام خود بچشد، نمی‌تواند تلخی‌ها را تحمل کند.

برداشت: عاشقان به روز قیامت نمی‌توانند از عشق و محبت خود انتقام بگیرند و این حس انتقام از قلب محبوبی که دوستش دارند، پاک شده است.

برداشت: به خاطر دردسرها و مشکلاتی که از دیگران داشتم، فاصله و جدایی بین خودم و عزیزانم ایجاد کردم.

برداشت: به سبب رفتار ملایم و نرم من، دشمن نیز به ناچار دندان‌هایش را پنهان می‌کند؛ مانند این که می‌توان دندان مار را با نمد پوشاند.

برداشت: در دنیا امروز، صائب به جز یک گوشه دنج در قلب، جایی نمی‌تواند پیدا کند که بتواند آرامش بگیرد و نفس راحتی بکشد.