غزل شمارهٔ ۴۳۲۱

برداشت: صبح که می‌شود، گل‌ها از افق بیرون می‌آیند و زیبایی بهار به روشی دلنشین، همچون رشته‌ای از دانه‌های درخشان، خود را نشان می‌دهند.

برداشت: زمانی که چهره‌ام از پرده بیرون آمد و نشان داغی که روی صورتم بود نمایان شد، خودم از شرم مانند لاله‌ای به کوه‌ها و کمرها پناه بردم.

برداشت: از ارتباط با تو نمی‌توان بهره‌مند شد، زیرا تو مانند حجاب مانع از دیدن حقیقتی. آن گل که از باغ چیده شده، به آرامی و با احتیاط خود را زیر بال خود می‌کشد.

برداشت: خون من مانند چنگلی است که نمی‌توان به زور از رگ من بیرون کشید.

برداشت: فردا کسی که بار زیادی از ظلم و ستم را بر دوش داشته، راحت‌تر از پل بیفتی می‌گذرد.

برداشت: در هنگام وصال، از او انتظار می‌رود که به من نوشته‌ای بدهد، زیرا بی‌تابی من مرا به سرزمین دیگری می‌برد.

برداشت: روزگار پر از خطر و چالش است، همانند میدان جنگ. در این میان، موجودی بیچاره چون دانه‌ای که از خاک سر برمی‌آورد، نمی‌تواند در برابر این تندبادها دوام بیاورد.

برداشت: پسری که در دوران کودکی رفتارهای نادرست پدرش را تجربه کرده، از سختی‌های زندگی ناشی از حوادث دیگر آسیب نخواهد دید.

برداشت: ناب‌ترین چیزها و بهترین نعمت‌ها گاهی در دست افرادی بی‌تجربه و ناآگاه قرار می‌گیرد که آن‌ها این ارزش‌ها را دست کم می‌گیرند و به آسانی از دست می‌دهند. دنیا پر از فرصت‌ها و منابع گرانبهای است که ممکن است توسط کسانی نادرست استفاده شوند.

برداشت: هنگامی که امید صائب از همه جا قطع شد، دلش مانند شمشیری از نیام بیرون آمد و به شدت درد کشید.