غزل شمارهٔ ۴۳۲۰

برداشت: یک نوازنده با نغمه‌های دل‌انگیز خود فضای دستانسرا را پر می‌کند و جاذبه‌ای مانند دام پری در آسمان می‌سازد.

برداشت: هر جا که رفت، غم دستش را گرفت و او را از پای گل‌ها پایین آورد، در حالی که کسی در این فصل به تازگی خود را پاک کرده بود.

برداشت: اگر سایه سرسبز سرو تو بر زمین بریزد، همانند آب حیات است. هر کسی که در این سایه قرار بگیرد، می‌تواند خضر را ببیند.

برداشت: چهره ما به بستر طرح و آرزو تبدیل شد، به خاطر ضربه‌ای که عشق بر صورت ما زد.

برداشت: در خنده‌ای که از دل برنمی‌خیزد، هیچ لذتی وجود ندارد و غنچه‌ای که بیهوده منتظر نسیم صبح است، بی‌فایده است.

برداشت: اگرچه گردون (فلک) به خواسته ما کاری نکرد، اما ما به دلیل بی نیازی‌امان، همه چیز را به دید خود می‌نگریم و حتی اگر در نظر دیگران ناچیز باشد، برای ما ارزشمند است.

برداشت: آب زندگی از چشمه‌ای که ناشی از پذیرش و تسلیم است، به دست می‌آید و هر کسی که به مقام رضایت و خشنودی رسیده باشد، از این آب بهره‌مند می‌شود.

برداشت: دست قضا و تقدیر الهی در حمایت و کمک به ماست، و همان دستی که سرنوشت را رقم می‌زند، بر روی بال‌های پرواز ما نقش می‌زند.

برداشت: آیینه‌اش به خاطر کدورت و زنگار پاک و شفاف نشده است، اما مانند خضر، هر کسی که انتظار آب بقا و زندگی را داشته باشد، به حقیقتی خواهد رسید.

برداشت: ما نمی‌توانیم از سخنان آینه‌داران بهره‌برداری کنیم، چون از طوطی‌ها فقط می‌توان کلمات شیرین شنید.

برداشت: من از فقر و تنگدستی حلاوت و لذتی را پیدا کرده‌ام که تو نمی‌توانی از ناز و اشاره خودت به من ببخشی.