غزل شمارهٔ ۴۳۱۸

برداشت: در سن کهنسالی، خوشبختی ناگهان به سراغ من آمد، در زمانی که دیگر دوران خوشی و قدرت به پایان نزدیک شده بود.

برداشت: در زمانی که فرصت خوشی و لذت برای من پیش آمد، هیچ کس از میان همه حواس و احساسات باقی نمانده بود.

برداشت: پیمانه‌ام که نشانه‌ای از عمر و زندگی‌ام است، به خاطر لرزش‌های ناشی از پیری به زمین افتاد. این اتفاق پس از گذشت هزار سال که زمان من فرارسید، رخ داد.

برداشت: هیچ کس از دانه بدون آسیاب، لذتی نبرد؛ زیرا که دندانی برای این کار باقی نمانده بود. وقتی نعمت به من رسید.

برداشت: در نهایت زندگی‌ام، آسمان به من لطف کرد و در صبحی زیبا، لحظه‌ای آرامش و آسودگی را تجربه کردم.

برداشت: دوستانی که قبلاً در کنار من بودند، دیگر در دسترس نیستند و حالا این غم و اندوه مانند شرابی تلخ، نصیب من شده است.

برداشت: سینه‌ام مانند صدف پاره‌پاره شده است تا اینکه حتی یک قطره از باران محبت به من برسد.

برداشت: به خاطر لبخندی که روزگار بر چهره‌ام زد، فکر کردم که روز قیامت برایم فرا رسیده است.

برداشت: اگر صیاد بدون تله و دام باشد، نمی‌تواند به شکار خود برسد. این برکات و نعمت‌ها از دوری و تنهایی به من رسید.

برداشت: وقتی که چشم محبوبم از جانم تاثیر گرفت و سرمه‌گون شد، به من گوشه‌ای از عالم وحشت رسید.

برداشت: مجنون در روزی که احساس درد و رنج عشق به دلش افتاد، غبار دامن بیابان نامرئی را بر دوش داشت.

برداشت: من از تلخی‌ها و سختی‌ها به شیرینی و خوشی رسیدم، مثل طوطیانی که از سبزی و زهر زندگی سرسبز شده‌اند و به کاروان خوشبختی ملحق شدند.

برداشت: هر مرحله‌ای که در دل من انباشته شده بود، عشق را در یک ظرف قرار داد و زمانی که نوبت به من رسید، آن را به من داد.

برداشت: این خوشه‌های باارزش مانند انگور صائب، از برکت اشک‌های پشیمانی به من رسیدند.