غزل شمارهٔ ۴۳۱۷

برداشت: وقتی که بوسه‌ای از لب محبوبم به من رسید، جانم در حال رفتن بود و لبانم نیز به شدت به زندگی نیاز داشتند.

برداشت: هر نگاهی محبت‌آمیز و دلگرم‌کننده‌ات، دیگر به من نمی‌رسد و هر نامه‌ای که از سوی تو به من می‌رسد، برایم یادآور فاصله‌های دور و سختی‌های جدایی است.

برداشت: هرچند ممکن است به سوال من بی‌توجهی کرده باشی، اما درد من فراتر از آن چیزی است که بتوانی به آن کمک کنی.

برداشت: با وجود اینکه او هنوز شمشیر جذابش را بیرون نیاورده بود، اما جراحتی که از نگاهش بر من وارد شد، به عمق وجودم نفوذ کرد و زودتر از استخوانم به مغز و جانم رسید.

برداشت: رسیدن به مراحل بالای زهد و پارسایی فقط با صحبت کردن و ادعا بر روی منبر ممکن نیست و نمی‌توان تنها با نردبان به بلندای آسمان دست یافت.

برداشت: با یک نگاه او، میلیون‌ها انسان جان خود را از دست دادند و با یک تیر، به چندین هدف روشن و مشخص اصابت کرد.

برداشت: حرفی که از دل بیرون می‌آید و بر زبان جاری می‌شود، مانند حبابی است که از دریا بیرون آمده و بی‌ارزش و بی‌اساس به نظر می‌رسد.

برداشت: باغ زیبای حسن تو همیشه پر از گل است و هر کسی که به این باغ برسد، تمام جوانی و زیبایی‌اش را از دست می‌دهد.

برداشت: قلب انسان مانند گنجینه‌ای از عشق و دوستی است که در دل روزگار و سرنوشت بیچاره یوسف روشن می‌شود، زمانی که او به این قافله می‌رسد.

برداشت: مرا از حال و احوالم نپرس، زیرا که بارها درد و رنجی دارم که باید به درد دل دیگران گوش دهم.

برداشت: تا زمانی که به حالتی بی‌خود و فراتر از عناصر مادی دست یافتم، کشتی وجودم از چهار عنصر به ساحل نجات رسید.

برداشت: من به جوانی و خوش‌خیالی امیدوار شدم و آرزو کردم که بتوانم به دامان تجربه و wisdom پیر مغان دست یابم.