غزل شمارهٔ ۴۳۱۳

برداشت: نتوانستیم از بلبل یعنی عندلیب، نسیمی بگیریم که به جان ما برسد، گلچین نهالی شد که گل، از باغبان خریداری کرد.

برداشت: با خوشحالی می‌گویم که امیدوارم سایه‌ی سنگین و باارزش بالای سرم همیشه پابرجا باشد و برگ‌های من در برابر ضربه‌های باد پاییزی محافظت شود.

برداشت: ما به عنوان افرادی که در زندگی سختی‌ها و چالش‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌ایم، حالا به نقطه‌ای امن و آرام رسیده‌ایم. حالا که به تجربه‌های مهمی دست یافته‌ایم، دیگران می‌توانند از دانش و تجربه‌های ما بهره‌مند شوند و ارزش‌های ما را با قیمت بالا به دست آورند.

برداشت: در محیط کعبه، مسیر را به سمت قبله نشان می‌دهند. مانند کسی که با درک و فهم خود، دارایی‌های باارزش را به دست می‌آورد، ما نیز در زندگی به دنبال با ارزش‌ترین چیزها هستیم.

برداشت: آن چیزی را که دیشب به خاطر نیاز و در وضعیت ناچاری فروختی، حالا می‌خواهی برای زیبایی و زیور دکان خود دوباره بخری.

برداشت: سعی و تلاش شهید در سیراب کردن عاشقان و بهای آن، اندکی ارزان به نظر می‌رسد، در حالی که عقل و درک از رنج کشیدگان، با ارزش و قیمتی بالا به دست می‌آید.

برداشت: در وجود ما مانند آب، ارزش و زیبایی وجود ندارد. ارتباط ارزش گوهر با قیمت آب را بیان می‌کند که از ما می‌توان به آسانی چیزی را به دست آورد.

برداشت: اگر صد زبان هم داشته باشم و به خاطر خاموشی‌ام، شکرگزاری کنم، باز هم اشکالی ندارد؛ زیرا خون من، هزینه‌ای است که به خاطر به زبان نیاوردن حقایق می‌پردازم.

برداشت: این جمله به این معناست که مقام و ارزش والای انسانیت به گونه‌ای است که نمی‌توان آن را با نظرات و قضاوت‌های عمومی و سطحی خرید یا به دست آورد. وجود چنین مقام ویژه‌ای تنها مختص پادشاهان و بزرگانی است که به حقیقت انسانیت دست یافته‌اند و نمی‌توان آن را با دیدگاه‌های عامه مردم سنجید.

برداشت: از میان افرادی که باغ را در دنیا بنا کردند، آن کسی به موفقیت و سربلندی رسید که در فصل خزان، نهالِ تازه‌ای کاشت.

برداشت: هر کسی که در ذات خود تازگی و نوا دارد، مانند جواهری ارزشمند است که از قلم شاعر شیرین‌زبان به دست آمده است.