غزل شمارهٔ ۴۳۱۲

برداشت: کسی که عشق و محبت جوانی را نصیبش نمی کند، از مشکلات و حوادث زندگی نیز در امان نخواهد بود.

برداشت: این عبارت به این معناست که خاکستر یک فاخته نشان نمی‌دهد، مانند کسی که به جوانی و زیبایی زندگی که در حال گذران است، توجه نمی‌کند. به تعبیری دیگر، اگر کسی به خوشی‌ها و فرصت‌های جوانی اهمیتی ندهد، در واقع هیچ وقت نمی‌تواند به زیبایی و حقیقت زندگی پی ببرد.

برداشت: نقطه زیبایی تو آنقدر جذاب است که هیچ فضا و فرصتی برای میانجی‌گری میان دل‌های عاشق و بی‌قرار باقی نمی‌گذارد.

برداشت: هیچ بوسه‌ای وجود ندارد که آن لب‌های زیبا جان را نگیرد و جان دیگری را ندهد.

برداشت: اگر رنگ شکسته باشد، مانند زبان شکسته نیست و برای ما چه اتفاقی افتاده که از سخن گفتن شرم داریم؟

برداشت: اگرچه آب خضر نشانه‌ای نمی‌دهد، اما جان تشنه ما به کار خود ادامه خواهد داد و همچنان از آب خواهد خواست.

برداشت: با سختی و درد زندگی را بگذران، زیرا زندگی بی‌تلاشی و بدون گذشت، به تو چیزی نخواهد داد.

برداشت: مانند کودکی که تازه شروع به یادگیری می‌کند و در دنیا تجربه کمی دارد، همیشه احساس می‌کنم که کنترل من بر زندگی‌ام همچون اسب سبک‌بار است و هیچ‌گاه تحت تسلط من قرار نمی‌گیرد.

برداشت: اگر نتوانی خودت را مانند ماه نو کوچک و ساده نگه‌داری، هرگز آسمان به تو روزی نمی‌دهد.

برداشت: تا زمانی که قد تو مانند تیر راست و استوار است، آسمان از قامت خمیده‌ات به تو آسیب نمی‌زند و به تو فشاری نمی‌آورد.

برداشت: صائب در جیب خود چیزی ندارد و کنار خود فقط برگه‌هایی از لذت‌های زندگی دارد. هر کسی که دلش به گل‌هایی با دهانی باز نمی‌رسد، در واقع از زیبایی‌ها و شادی‌ها محروم است.