غزل شمارهٔ ۴۳۱۱

برداشت: چهره‌اش هیچ خبری از درون دل من نمی‌دهد و به همین دلیل هم رازهای پنهانم را افشا نمی‌کند.

برداشت: راه خوبی‌ها مسدود شده و آن دهن حتی یک بوسه، چه در روشنی و چه در پنهانی، به من نمی‌دهد.

برداشت: هرچند که در حلقه‌های زلفش گرفتار شدم، اما هنوز قادر نیستم کنترل اوضاع را در دست بگیرم.

برداشت: وقتی که دلم به خاطر عشق سوخته و امیدم نابود شده، هنوز لبانش به من وعده‌ای از محبت و عشق نمی‌دهند.

برداشت: با وجود اینکه سال‌هاست دل من در آشفتگی و پریشانی به سر می‌برد، اما دلی آرام و منظم از موهای وسط سرم نمی‌سازد.

برداشت: فریادی که از دل سیاه و غمگین برمی‌خیزد، نمی‌گذارد که صحبت‌های خوش‌بو و زیبا از دهانم خارج شود.

برداشت: من دستم را از میان موهای تو بر نمی‌دارم تا وقتی که دل شگفت‌زده‌ام نشانه‌ای از خود نشان ندهد.

برداشت: زیر لب من سخن‌های پرشور و آتشینی هست که مانند شعله شمع، اشک و ناله‌ای از من می‌سازد و از این درد و غم، آرامش ندارم.

برداشت: دیگر چه چیزی وجود دارد که آن چشم خمار و خواب‌آلود، در برابر بارهای سنگین زندگی به من چشم‌پوشی نمی‌کند؟

برداشت: با وجود اینکه قلبم از درد به دو قسمت تقسیم شده، هیچ کلمه‌ای از شکایت بر زبانم نمی‌آید.

برداشت: من هرگز نمی‌توانم به زیبایی و دلربایی‌اش نگاه کنم، زیرا آنچنان شوق و طغیانی در وجودم به وجود می‌آورد که مانند موجی بی‌تاب، نگذارد آرام بگیرم.

برداشت: من صائب هستم، کسی که کوه سنگین غم و درد روزگار نمی‌گذارد که روح و روانم به آرامش برسد.