غزل شمارهٔ ۴۳۱۰

برداشت: مجنون (شخص عاشق یا دیوانه) کنترلی به آدم‌های عاقل نمی‌دهد و نمی‌گذارد به ساحل نزدیک شوند. او مانند موجی که به سرعت به سمت ساحل می‌دوَد، رفتار می‌کند و نمی‌گذارد کسی به او نزدیک شود.

برداشت: دل من که در این دشت سوزان و پر خطر در حال فرار است، جرأت نمی‌کند به هیچ چیز وابسته شود.

برداشت: موجی که با قهر به دریا حمله می‌کند، به ساحل خالی دامن نمی‌دهد.

برداشت: در کدام روز خون من به خاطر عشق تو، رقصی را به یاد پرنده‌ی زخمی نمی‌دهد؟

برداشت: در زمین، عاشقان همواره در حال رفت و آمد هستند و سیلابی که ناشی از ناتوانی است، نمی‌تواند به مقصد برسد.

برداشت: چقدر باید در دل خود درد و ناله کنم، این زخم عمیق به من آرامش نمی‌دهد.

برداشت: از گذشته اهل دل برای گفتن سخن جان خود را فدای عشق می‌کردند، اما امروز هیچ کس به صدای دل اهمیت نمی‌دهد.

برداشت: مواظب باش که به در دنیای چرخان نکوکو زنی، چون این دل سنگی به درخواست‌ها پاسخ نمی‌دهد.

برداشت: صائب بارها با کلامش احساساتش را بیان کرده، اما الان به خاطر افسردگی‌اش نمی‌تواند حتی با کلماتش دلش را بیرون بریزد.