غزل شمارهٔ ۴۳۰۸

برداشت: در میان غنچه، برگ‌ها صدای سفر را به گوش می‌رسانند و شبنم به تلاشی بیهوده سرگرم است تا دلبری کند.

برداشت: در محفل عشق، چه کسی است که صدای بلندی تولید کند؟ اینجا، آتش عشق به نغمه‌ای شاداب و سرمست تبدیل می‌شود.

برداشت: امروز مکان و زمان برای دل من است که در آن، کبکی به شجاعت و دلیری دلیری خود را به مظهر می‌گذارد و به پرنده‌ای بزرگتر و قوی‌تر، همچون شهباز، چالش می‌کند.

برداشت: دل به تدریج پر از احساسات می‌شود و همچنان در حال ناله و گله‌گذاری است. این درد و غم به شکلی شفاف و واضح به گوش می‌رسد و مانند جامی پر از مایعات می‌شود که صدای می‌نوا-Zد.

برداشت: کسی که از گفتار نو و تازه بهره‌مند شود، می‌تواند زندگی جدیدی پیدا کند و به بهبود خود بپردازد.