غزل شمارهٔ ۴۳۰۷

برداشت: زیبایی که به دیگران نشان داده می‌شود، مانند آب حیات است که بر روی دیوار نقاشی می‌شود.

برداشت: به زودی آن فرد نوجوان و خوش قلب که به طبیعت و زیبایی‌ها عشق می‌ورزد، به گونه‌ای دچار درد و رنج خواهد شد که چهره‌اش مانند گل لاله‌ای می‌شود که به خون آغشته است. او به خاطر آنچه که به او آموخته‌اند، در دنیایی پر از خاری و تلخی زندگی خواهد کرد.

برداشت: افراد فرهیخته و با درک، از دشمنان خود هیچ نگرانی ندارند. مانند آینه‌ای که وقتی زنگار می‌گیرد، دیگر نمی‌تواند صاف و شفاف باشد.

برداشت: از پاکی و طهارت دل است که ابر، روزی را به صدف می‌دهد و گوهر زیبایی‌ها را برای او فراهم می‌کند.

برداشت: تا زمانی که دل درست و به جای خود باشد، حاصل نامفید است؛ همانند شاخه‌ای که اگر بشکند، دیگر بار نمی‌دهد.

برداشت: موسی به خاطر عشق و اشتیاقش به دیدار خداوند هلاک شد و خداوند در کوه طور به او وعده دیدار داد.

برداشت: کسی که به گره‌ها و مشکلات خود رسیدگی نمی‌کند و به هر چیزی از جمله ظواهر اهمیت می‌دهد، در واقع درد و مسائل درونی‌اش را نادیده می‌گیرد و در نتیجه، با توجه به ظواهر و عادات سطحی، به زندگی‌اش ادامه می‌دهد.