غزل شمارهٔ ۴۳۰۶

برداشت: گل بی‌ارزش در چمن ناله می‌کند، در حالی که کسی که گوش شنوا دارد، به صحبت‌های شیرین و پرمغز توجه می‌کند.

برداشت: برگ‌های خزان به سراغ ستاره سهیل آمده‌اند و آن را مانند لعل (درخشش) می‌دانند که به جواهر عقیق یمن زیبایی می‌بخشد.

برداشت: دریا نتوانست عشق تو را پاک کند، اما شبنم به لاله‌ای که خونین است، پوششی می‌دهد.

برداشت: آتش به اشتباه نیفتاده که کاری چنین شگفتی به وجود آورده است؛ تا چه زمانی باید به دلیل درد و رنج خود، دیگران را به زاری و شکایت وادار کند؟

برداشت: نمی‌گذارم که نور خورشید، شبنم را از باغ بگیرد؛ اگر بلبل اختیار گلستان را به من بدهد.

برداشت: اگر یک درد عمیق و غمناک به دل ما برسد، مانند شمعی می‌تواند به روشنایی و زندگی بخشیدن به جمعی برسد.

برداشت: با الهام از زیبایی این غزل جدید، بلبل با شوق و اشتیاق زیاد، صد بوسه از گل یاسمین ارائه می‌دهد.