غزل شمارهٔ ۴۳۰۳

برداشت: من از دل پر تند و تابانم مانند برقی که از خرمن می‌جهد. نبض من نیز به خاطر درد، مانند جیوه به بالا و پایین می‌پرد.

برداشت: آرامش به خواب نخواهد رفت، حتی مرگ هم نمی‌تواند کودکی را که از سر و صدای من بیدار می‌شود، خواب کند.

برداشت: پهلو را از قناعت پر مکن، زیرا مانند برقی که از ابرها برمی‌خیزد، زندگی همیشه در حال تغییر و تحول است.

برداشت: هر شب به انتظار تو، هزار بار با امید بیدار می‌شوم و از خواب بیرون می‌آیم.

برداشت: صائب رضا از خدا می‌خواهد که به حادثه‌ای که در آسمان می‌افتد، توجه کند و اشاره می‌کند که این خار (نباتی کوچک و بی‌ارزش) چگونه از آفت سیلاب و خطرات آن فرار می‌کند. در واقع، این اشاره به تلاش و کوشش موجودات برای بقا در برابر سختی‌ها و چالش‌های زندگی است.