غزل شمارهٔ ۴۳۰۲

برداشت: هر پرنده‌ای که نتواند بوی گل را از خار تشخیص دهد، در باغ هرگز خوشبو بودن گل‌ها را نمی‌تواند درک کند.

برداشت: اگر کسی به زیبایی و جذابیت نرمال توجه نکند، نخواهد فهمید که چطور باید از چیزی که او را فریب می‌دهد، دوری کند. از این رو، هر کسی که نتواند برای دیدار یکدیگر خوشحالی و بشارت را بشنود، در واقع از همان شروع محروم است.

برداشت: هر کسی که به درد و رنج دچار شده، به قدری ناله می‌کند که حتی پرستار هم صدای او را نمی‌شنود.

برداشت: کسی که در مسیر حق و حقیقت قرار دارد، به خوبی خدا را می‌شناسد و از یاد خدا غافل نمی‌شود؛ حتی اگر در شرایطی سخت یا مشکوک قرار بگیرد، آن را فراموش نمی‌کند. این شناخت عمیق او مانع از گرم شدن عقده‌های درونی‌اش می‌شود و او را به درستی هدایت می‌کند.

برداشت: هر کسی که به خاطر چشم‌های روشنش، نتواند بوی پیراهن محبوبش را بی‌پرده حس کند، دچار زکام (گرفتگی یا سردرد) است.

برداشت: اگر عیب‌های آدمی از دیگران پنهان شود، هیچ‌کس بوی خون را از مشک تاتاری نمی‌شنود.

برداشت: سخن و کلام وقتی به خوبی و شور و شوق گفته شود، می‌تواند بلند و مؤثر شود. اما بدون احساس و موسیقی درونی، هرگز نمی‌توان انتظار داشت که دیگران آن را به خوبی بشنوند و درک کنند.

برداشت: غنچه تا زمانی که شکوفا نشده، نمی‌تواند زیبایی و صفای گل را به نمایش بگذارد، و این موضوع باعث می‌شود که صدا و ناله‌ی پرنده‌ای که در قفس است را نشنود.