غزل شمارهٔ ۴۲۹۸

برداشت: آن ماه درخشان با نور خود نمی‌تواند این مورچه‌ی کوچک را بزرگ کند و مانند سلیمان به قدرت و عظمت برسد.

برداشت: چرا بی‌هدف به خود آسیب می‌زنی؟ این دل سیاه با کارهای ظالمانه تغییر نمی‌کند.

برداشت: در خواب شبانه، نور ماه خواب را سنگین و عمیق می‌کند. اما حتی با وجود موی سفید، که به نشانه تجربه و پیری است، هیچ مانعی برای بروز شور و شوریدگی وجود ندارد.

برداشت: وقتی کسی با تاج زیبای طلا در حال سامان‌دهی به خود و کارهایش باشد، نمی‌تواند از درد و مشکلی که در وجود دیگران وجود دارد، بی‌خبر باشد. در واقع، اگر کسی نتواند به آرامش و نظم برسد، مشکلات دیگران نیز او را رنج می‌دهد.

برداشت: کسی که در دلش ویژگی بزرگواری و generosity دارد، از مزاحمت و فضولی مهمان‌ها خسته نمی‌شود و همیشه پذیرای آنهاست.

برداشت: دل من پر از تنگی و ناراحتی است و این احساس به قدری عمیق است که حتی به راحتی نمی‌توانم آن را از خود دور کنم.

برداشت: بی‌خودان توجهی به حرف‌های بی‌ارزش ندارند و کسی که از انجام کار مفیدی دور شده، مانند مگسی که از جایی رانده شده، نمی‌تواند به کار خود ادامه دهد.

برداشت: طوطی از مفهوم کلام خودش بی‌خبر است و هر کسی فقط بلدن بگوید، نمی‌تواند لزوماً به معنا‌دار بودن سخن خود پی ببرد.

برداشت: هر قلبی که به خاطر زیبایی‌ها داغ و دردمند است، به خاطر تشنگی عشق نمی‌تواند به سرچشمه‌ی حیات دسترسی پیدا کند.

برداشت: اگر کسی از طبقات پایین و بی‌فایده بخواهد با قدرت و هیجان به نبرد بپردازد، نبرد او هرگز به نتیجه مطلوبی نخواهد رسید.