غزل شمارهٔ ۴۲۹۴

برداشت: بی‌وجود تو، خوشی و لذت در زندگی امکان‌پذیر نیست و بدون اشتیاق به بوسیدن لبه‌ی جام، نمی‌توان به شادمانی رسید.

برداشت: ای خدا، چه خاکی بر سر بی‌صبری‌ام بریزم! دستانم از دامن محشر رها نمی‌شود.

برداشت: هر خط از نوشته‌های ما به اندازه کار بزرگ فرشته جبریل ارزشمند است و تحت هیچ شرایطی به زیان ما نخواهد بود.

برداشت: پرنده‌ای که بالش شکسته، نمی‌تواند از قفس خارج شود. این نشان‌دهنده این است که حتی اگر درگیری برای آزادی وجود داشته باشد، فقدان توانایی پرواز مانع از دست‌یابی به آزادی است.

برداشت: صائب، چرا رفته‌ای؟ گل بوسه‌اش را هر بار بچین، زیرا زمان وصال همیشه فراهم نیست.