غزل شمارهٔ ۴۲۹۳

برداشت: پایداری و بقای حقیقی با زور و فشار به دست نمی‌آید و نمی‌توان از طریق قدرت به دنبال زندگی ابدی و نوشدارویی مانند آب خضر بود. سکندر هم که بزرگ‌ترین پادشاه بود، نمی‌تواند به این نعمت‌ها دست یابد.

برداشت: هر موج دریا در واقع دروازه‌ای به باغی نو و زیباست و این که طعم شراب همیشه تکرار نمی‌شود، به معنای این است که هر تجربه یا لحظه جدید، منحصر به فرد و بی‌نظیر است.

برداشت: دل مانع نیست که جسم از مسیرش برود، مانند سیل که به لنگر نمی‌ماند.

برداشت: آزادگان از گردش روزگار ناراضی نیستند و در مقابل غم و افسردگی خود، مانند درخت صنوبر که همواره سرزنده و سرپا است، تسلیم نمی‌شوند.

برداشت: شرم و حیا از بین رفته و با آرامش به نگاه دیگری می‌نگرم، اما با وجود این، عشق و هیجان در دل همچنان شعله‌ور است و به راحتی نمی‌تواند فراموش شود.

برداشت: تشنگی انسان را به جستجوی آب وادار می‌کند، اما حتی اگر در ظاهر در سراب آب وجود داشته باشد، آن، واقعیت ندارد. همچنین، ثروت و درخشش طلا و نقره نمی‌تواند به انسان‌هایی که حریص و طمع‌کار هستند، آرامش واقعی بدهد.

برداشت: آب ساکن و ایستا هرگز نمی‌تواند به آب جاری و متحرک برسد. همچنین، هیچ‌گاه نمی‌توان به وسیلهٔ آینه، چهرهٔ تو را به درستی بازتاب داد.

برداشت: هر کسی که از دل و جان خود دست بکشد، مانند موج در دریا، نمی‌تواند در بی‌کرانگی زندگی شناوری کند.