غزل شمارهٔ ۴۲۹۰

برداشت: تا زمانی که دل من به درد و شکایت است، این مشکلات و گره‌های ذهنی‌ام حل نخواهد شد.

برداشت: بلبل از گل صد بار خندیده و شادی کرده، اما آن غنچه لب همچنان به من پاسخ نمی‌دهد و باز نمی‌شود.

برداشت: زنگار و کدورت در دل من، که به خاطر غربت ناراحت و غمگینم، هرگز با جلا و زیبایی وطنم شسته نمی‌شود.

برداشت: از سنگ‌های کودکان برای من لوحی بسازید، زیرا این خارها و زخم‌ها از ذهن من بیرون نمی‌روند.

برداشت: پرنده‌ای که می‌تواند با صدای خوش آواز بخواند، خوشبخت است، زیرا من هرگز نمی‌توانم از اندوه و غم خود سخن بگویم.

برداشت: ای عقل بی‌محتوا، برو و در دردسرها غرق شو، چون بدون باده و شراب، روحیه شاعران و اهل سخن باز نمی‌شود.

برداشت: هر جا که می‌روم، نمی‌توانم از احساس عشق به وطن گذشته و دور شوم. این عشق همیشه با من است و مرا رها نمی‌کند.