غزل شمارهٔ ۴۲۸۵

برداشت: اگر با محبت دستی به سوی ما دراز کنی، چه رخ خواهد داد؟ اما اگر ما را از خود دور کنی، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

برداشت: اگر تو ما را نگذاری تا خودمان را نشان دهیم، چه اتفاقی می‌افتد؟ وقتی که آینه را از گل بیرون بیاوری، چه معنایی خواهد داشت؟

برداشت: یک عمر زندگی‌ام را در یک حالت خراب و نابود شده سپری کردم، حال اگر یک شب در این ویرانه سر بلند کنم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

برداشت: اگر می‌توانی زیبایی و جلوه‌ام را نادیده بگیری و زیر پا بگذاری، پس اگر خودت را به من واگزار نکنی، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

برداشت: این لحظه که چشم ما به حضور توست، اگر آینه‌ای را در برابر خود نگذاری، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

برداشت: ای امیدی که به خاطر تو جانم می‌تپد، آیا این دو بوسه از این زیبایی را ناچیز می‌پنداری؟ چه بلایی بر سر می‌آید؟

برداشت: بعد از هزار سال که یک قول داده‌ای، اگر به خاطر برخی مشکلات کم‌خوابی یا کمبود توانایی، به آن قول عمل نکنی، چه اتفاقی می‌افتد؟

برداشت: دل خود را شاداب و تازه کن، در این بهار بذر امیدی بکار و ببین چه نتیجه‌ای خواهد داد.

برداشت: ای ابر بی‌احساس، وقتی که از دریا می‌گذری و به مزرعه‌های امید ما باران می‌افشانی، چه خواهی شد؟

برداشت: با وجود اینکه دل‌های تو در اینجا در حال حاضر ارزشمند است، اما با دوستان، بهانه‌گیری نکنید؛ به چه دلیل این کار را انجام می‌دهید؟

برداشت: شرم و حیا از گناه برای من کافی است، دیگر نیازی به مجازات نیست. وقتی تو به من نگاه نمی‌کنی، چه اتفاقی برای من می‌افتد؟

برداشت: صبح با تنفس تازه‌ای آغاز می‌شود و حیات دوباره‌ای را تجربه می‌کند. وقتی که نفس عمیق می‌کشی و به صبح می‌نگری، چه تغییراتی در زندگی‌ات ایجاد می‌شود؟

برداشت: در شرایطی که تلاش و کوشش نتیجه‌ای ندارد، وقتی به سرنوشت و اتفاقات واگذار می‌کنی، چه بر تو خواهد گذشت؟