غزل شمارهٔ ۴۲۸۳

برداشت: از زیبایی تو سنگ‌ها سبک و نرم می‌شوند و آتش هم به خاطر گرمی وجود تو خاموش می‌گردد.

برداشت: نگاه کردن به چهره‌ای که با بی‌احترامی تحت تأثیر قرار می‌گیرد، همانند این است که بر روی پیشانی‌اش جای لکه‌ای به‌جا بگذاریم.

برداشت: زمانی که گل به خاطر این آتش می‌سوزد، خونی که زیر پای تو ریخته می‌شود، فراموش می‌شود.

برداشت: آب که به آرامی به thirsty دهندگان می‌رسد، مانند جواهری درخشان، نگرانی و درد دل را آرام می‌کند.

برداشت: امید داریم که عشق قدیمی دوباره تازگی بگیرد، مانند این‌که نور خورشید پیر در اسفند ماه جوان می‌شود.

برداشت: هر کسی که در زندگی سختی‌ها و دردها را تحمل کند و صبر کند، در نهایت به مقام و موقعیت‌های خوب و ارزشمندی دست خواهد یافت.

برداشت: بی فایده است امید به نتیجه برای کسی که چشمش از روزی خالی است؛ زیرا مانند دانه‌هایی که از غربال رد می‌شوند، بهره‌ای نخواهد داشت.

برداشت: دل در جایی که وجود مادی به آن محدودیت می‌بخشد، نمی‌تواند رشد و نمایانگری داشته باشد. اگر در شرایط سخت و محدود قرار گیرد، مانند پا در کفشی تنگ که باعث آزار می‌شود، در نهایت تحت فشار قرار خواهد گرفت و آسیب می‌بیند.

برداشت: این ریشه‌ای که در وجود تو عمیق شده، آرزوهایی را در تن تو به وجود می‌آورد و به نوعی امیدها و خواسته‌هایت را شکل می‌دهد.

برداشت: در برابر حوادث زندگی ناراحت نباش؛ چرا که مانند انگور وقتی به مرحله‌ی خاصی از成熟 می‌رسد، ممکن است آسیب ببیند و زیر پا برود. پس به مشکلات و رخدادهای ناگوار به‌عنوان بخشی از زندگی نگاه کن و نگذار که تو را ناراحت کند.