غزل شمارهٔ ۴۲۷۹

برداشت: وقتی از وداع خسته و سبکبار می‌شود، به خاطر این جدایی، آرامش و سرزندگی به اوج می‌رسد و گویی روحش به آسمان پرواز می‌کند.

برداشت: خودت را کنترل کن و زبانت را در کام نگه‌دار، چون طولانی شدن نفس و سخن گفتن مثل شمعی است که در روز کم‌کم خاموش می‌شود.

برداشت: از صحبت افراد کوچک‌فکر پرهیز کن؛ چرا که حتی یک برگ کاه می‌تواند مانع از پرواز چشم شود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به زخم تیغ لب او دست بزند و دلش را از هم باز کند، زیرا هر کسی که رازهایش را در دل دارد، مانند گنجی پر از جواهر می‌ماند.

برداشت: بی‌توجه به خواب و آرزوهای بهار، لازم است که با بلبلان همصدا شوی؛ زیرا هر کسی که هم‌زبان و هم‌نوا با دیگران شود، در این زیبایی شریک خواهد بود.

برداشت: اگر عیار و ارزش اراده افرادی که در شرایط سخت هستند، افزایش یابد، مانند شبنمی که زیر نور خورشید درخشان و نمایان می‌شود، آن‌ها نیز به شکوفایی و روشنایی دست خواهند یافت.

برداشت: سرو از درختان میوه‌دار زیباتر است و هر کسی که به مقام و جایگاهی بلند برسد، شاداب و سرزنده خواهد شد.

برداشت: اگر کسی در تلاش باشد که به هدف خود دست یابد، حتی در شرایط سخت و دشوار، ممکن است به موفقیت‌های بزرگ و شگفت‌انگیزی برسد.

برداشت: اگر دل تنگی با آهی سرد آزاد شود، همان‌طور که غنچه‌ها با نسیم صبح شکوفا می‌شوند.