غزل شمارهٔ ۴۲۷۳

برداشت: مثل غزالی که از شراب به وجد می‌آید، کسی که او را می‌بیند، از دست می‌رود و غرق در زیبایی او می‌شود.

برداشت: بدون دلیل، معشوقه‌ای با یک نگاه می‌تواند دل سوخته را به آتش بکشد و با یک پیاله شراب سیاه، او را به خواب و بی‌خیالی ببرد.

برداشت: یک کاخ که مانند حبابی از هوا بالا می‌رود، به دلیل تلاش برای نفس کشیدن، به سمت پایین می‌آید و کاهش می‌یابد.

برداشت: قصری که به‌اندازه یک حباب به هوا بلند می‌شود، به واسطه‌ی نفس‌های بی‌قدرت، به زودی به زمین می‌افتد.

برداشت: از فشردن و چکاندن انگور، شرابی به وجود می‌آید که زینت و افتخار است و از صبر و تلاش، به دست می‌آید.

برداشت: هر کسی که زیبایی و ناز و عشوه‌های تو را ببیند و از این همه دلربایی تحت تأثیر قرار نگیرد، حتماً دچار حالت مستی و بی‌خیالی می‌شود.

برداشت: شهرت و اعتبار به همکاری و همیاری با دیگران وابسته است؛ مانند این که صدای فردی نمی‌تواند تنها با یک دست بلند شود.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به راحتی از قامت زیبا و بلند تو عبور کند؛ زیرا آب جاری به هنگام نزدیک شدن به درخت سرو تو، به آن چسبیده و در کنار آن قرار می‌گیرد.

برداشت: در اینجا اشاره شده که صائب توانسته به گونه‌ای به زندگی ابدی دست یابد، در حالی که در این دنیا هیچ‌کس نمی‌تواند به این حالت برسد و در نهایت، آنچه که وجود پیدا کرده، ناپایدار و زودگذر است.