غزل شمارهٔ ۴۲۶۷

برداشت: زمانی فرا رسیده که چمن با شکوفه‌ها زینت می‌یابد و هر خار خشک، به زیبایی یوسف در می‌آید و همچون گل درخشان می‌گردد.

برداشت: وقتی که دست‌ها از نوشتن باز بمانند و هر گوشه از زمین از زیبایی خالی شود، مانند زمانی است که دهن گشوده می‌شود و سخن نمی‌گوید.

برداشت: از نمایان شدن زیبایی‌های خداوند بر اثر نشانه‌های شکوه و عظمت، زیبایی خاصی به وجود می‌آید که مانند پوست پلنگ داغ و جذاب است و در چشم غزال‌های ختن همچون نگاهی شیفته و فریبنده جلوه‌گر می‌شود.

برداشت: خاک به زیبایی شکوفه‌ها رنگ و بویی خاص می‌دهد و هر برگ سبز طوطی یادآور شیرینی و دل‌انگیزی است.

برداشت: در فصل بهار، شکوفه‌ها مانند کف روی دریا به سطح آب می‌آیند و این زیبایی باعث می‌شود که زمین تاریک و خاکی، پر از گل‌های یاسمن شود.

برداشت: اگر دل پاک و صاف باشد، به مانند آب زلالی که بر روی آینه می‌افتد، زیبایی‌ها و جلوه‌های گل و سرو و نسترن در آن نمایان می‌شود.

برداشت: هر برگ لاله نشان دهنده زیبایی و خوشی است و هر تکه سنگ هم می‌تواند نشانه‌ای از سختی و تلاش باشد. به طور کلی، این جمله به ما می‌گوید که هر پدیده‌ای می‌تواند داستان یا احساسی عمیق را منتقل کند، از زیبایی‌های طبیعی گرفته تا زحمات و سختی‌هایی که پشت سر گذاشته شده‌اند.

برداشت: شاخه‌ای از گل در مشرق ستاره سهیل شکفته می‌شود و سنگ به دلیل درخشش لاله، مانند عقیق یمن می‌گردد.

برداشت: این بیت به این معناست که زیبایی و جذابیت یک چهره با وجود نشانه‌ها و ویژگی‌های خاص آن افزایش می‌یابد. همچنین، زیبایی گل‌ها و چمن‌ها به نسبت زیبایی زاغ و وزغ بیشتر است. در واقع، زیبایی‌هایی که با جزئیات و تفاوت‌های خاص خود همراهند، ارزش و جلوه بیشتری دارند.

برداشت: از عشق غافل نشو، زیرا که زیبایی و طراوت مانند سنبل در باغ بهشت وجود دارد. هر کس که در صحبت‌هایش بی‌نظم و پریشان باشد، تاثیر عشق بر ذهنش را نشان می‌دهد.