غزل شمارهٔ ۴۲۶۶

برداشت: در هر قلبی که غم و اندوه مثل زعفران ریشه‌دار شده باشد، چگونه می‌تواند شادی را مانند رنگ ارغوانی می‌نوشد؟

برداشت: دل غمگین من، همچون کوه سنگین و پراشوب است، اما به‌واسطه‌ی این احساس، بار سنگین را سبک می‌کند و می‌تواند با امید و تلاش، به سوی جلو برود، مثل بادبانی که کشتی را به حرکت درمی‌آورد.

برداشت: اگر کسی از دلش اشکی بریزد، رحمت و مهر خدا بر من مانند دریا خواهد شد.

برداشت: با وجود اینکه در تحولات سخت زندگی، امید به زندگی وجود دارد، اما کسی که از زبان دیگران جراحت ببیند، در وضعیتی بسیار ناخوشایند قرار می‌گیرد.

برداشت: خود را به زمین هدفی برسان که بی‌نفس است، پیش از آنکه قدت به مانند تیر در کمان خم شود.

برداشت: تا زمانی که قدرت و اقتدار تو در کنار توست، به نفس خود اجازه نده که باطل شود و کنترل را در دست گیرد.

برداشت: هرگز صدایی از آب در گرد سرمه نمی‌شنوی، پس چگونه می‌شود که کسی در خاک صفا و آرامش اصفهان غرق نشود؟

برداشت: زمانی که صدای بلبلان شبیه غنچه‌ای بسته می‌شود، اگر صائب در این باغ گل سکوت کند، به نوعی نشان می‌دهد که گاه سکوت او نیز سخن‌ها دارد.