غزل شمارهٔ ۴۲۶۴

برداشت: وقتی که مایه‌ها و ویژگی‌های خوب و زیبا در مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند، آنچه که به نظر می‌رسد عیوب و نواقص دیگران را مشخص می‌کند و در واقع حقیقت و زیبایی واقعی خود را نمایان می‌سازد.

برداشت: ما ناله‌ای مانند سوختن سپند نداریم، این خیلی ناعادلانه است که ناله ما بی‌اثر بماند.

برداشت: قمری، که در قید و بند حلقه است، نام سرو را در گلشنی که قامت او خود را نشان می‌دهد، از یاد می‌برد.

برداشت: چشمی که همواره در حال تماشا و حیرت است، چگونه ممکن است از احساسات و طپش‌های دل ما با خبر شود؟

برداشت: هر چه بیشتر از درد و رنج در دلم بجوشد، مانند صبحدم که روشن‌تر می‌شود، من هم درخشان‌تر و تابناک‌تر خواهم شد.

برداشت: برگ گلی که باعث آرامش بلبل است، بر اثر شبنم خیس می‌شود و آماده سفر می‌گردد.

برداشت: هر کس که در زندگی‌اش برکت و سایه‌ ای از نعمت و رحمت خداوند نازل شود، در روز قیامت در مقابل سختی‌ها و مشکلات آن روز آرامش و راحتی خواهد داشت.

برداشت: صائب، من نمی‌توانم از شراب دل بکنم، زیرا وقتی از آب شور بنوشم، تشنگی‌ام بیشتر می‌شود.