غزل شمارهٔ ۴۲۶۳

برداشت: کسی که از نور وحدت بهره‌مند شده است، نمی‌تواند تحت تأثیر مشکلات و ناکامی‌های کوچک قرار بگیرد و فکرش در هم برهم شود.

برداشت: جایی که هفت پرده فاصله مانع از دیدن است، آیا ممکن است آسمان هم به دل اهل بینش، مانع بیفکند؟

برداشت: رنگ چهره هر کسی که از عشق و درد قلبی خود به درجه‌ای از کمال برسد، تحت تأثیر تغییرات زمان قرار نمی‌گیرد و همیشه درخشندگی خاصی دارد.

برداشت: لکّه‌ای از جسم سنگین جان او در اینجا جای دارد، که وقتی از محیط کف پا دور شود، به جا می‌افتد.

برداشت: به ستاره‌ها نگاه کن، زیرا چشم من در آغوش وصال از شدت شرم عشق، از حلقه بیرون می‌آید.

برداشت: هر کجا که گلی باشد، خارها هم به چشم نمی‌آیند. یک سالک واقعی که از خود و مشکلاتش غافل شود، به زیبایی‌ها و نعمت‌ها می‌رسد و دشواری‌ها برای او نادیده می‌شوند.

برداشت: هر برگ سبز روزی به زمین می‌افتد، وقتی که نخل سرنوشت ما میوه‌دار شود.

برداشت: هرچه بر زیبایی‌ام افزوده شود، امید من نیز بیشتر خواهد شد.