غزل شمارهٔ ۴۲۵۹

برداشت: چرا کسی که در رنج و درد است، به درمانی که نمی‌تواند فایده‌ای برایش داشته باشد، امیدوار شود؟ چرا باید به دست پزشکان درخواست کمک کند و به مشکلات درمانی اعتماد کند، اگر درمانی واقعی برای او وجود نداشته باشد؟

برداشت: وقتی دل عارف به وسعت و آرامش می‌رسد، مانند کسی که بدون نگرانی در باغ گل به سیر و گشت می‌پردازد، چرا باید در نگرانی و غم باشد؟

برداشت: موری که به خاطر سادگی و قناعتش به گنج و ثروت نرسید، چرا باید به نعمت‌های بی‌نهایت سلیمان امیدوار باشد؟

برداشت: گندم از دل خاک به آسانی رشد می‌کند و جوانه می‌زند. پس انسان چرا باید در فکر تأمین روزی و معاش خود نگران و مضطرب باشد؟

برداشت: پروانه‌ای که بدون دعوت به باغ آمده، در آتش شمع می‌سوزد؛ پس چطور می‌تواند انتظار داشته باشد که در جایی که حضور ندارد، از چیزی بهره‌مند شود؟

برداشت: در سکوت، نادانی‌های جاهلان پنهان است. چرا باید آنها که در خواب به سر می‌برند، بیدار شوند و تحرک پیدا کنند؟

برداشت: تا زمانی که بر گفتار خود تسلط نداشته باشی، چه پیری با تجربه، از تو نمی‌تواند انتظار داشته باشد که بدون آمادگی در میدان بحث حاضر شوی.

برداشت: در غنچه، برگ گل از آسیب خار در امان است؛ پس چرا دلگیر ماه مصر باید از زندان رنج ببرد؟

برداشت: تابوت برای مردان دل‌مرده محل آرامش و راحتی است. زاهد چرا باید به خاطر زهد سختش پشیمان شود؟

برداشت: خودت را کنترل کن و عصبانی نشو، چرا با پلنگی که قدرت و خطرش شناخته شده، به چنگ و گریبانی بپردازی؟

برداشت: کسی که به یاد خدا نیست و غافل است، چگونه می‌تواند در زندگی خود انگیزه و حرکت داشته باشد، در حالی که باید به خود و وجودش توجه کند و به یاد خدا باشد؟

برداشت: اگر انسان بتواند به طور کامل به دریا متصل شود و بدون هیچ مانعی در آن غوطه‌ور شود، چرا باید یک قطرهٔ کوچک و بی‌ارزش از گوهر به حاشیه برود؟

برداشت: چشمی که از روی زیبایی‌اش درخشان است، چرا کسی باید به چشمه حیوانی بیفتد و تشنگی‌اش را با آن برطرف کند؟

برداشت: اگر کسی به دل و احساسات دیگران توجهی نکند و در مکانی خشک و بی‌حاصل زندگی کند، چرا باید انتظار داشته باشد که در این محیط دشوار، چیز ارزشمندی پیدا کند یا به دست آورد؟