غزل شمارهٔ ۴۲۵۶

برداشت: اگر زلف تو که به زیبایی سنبل است، از چینی باز شود، مانند خون از دماغ مشک، جویبارهایی درختان را پر خواهد کرد.

برداشت: ماهی که از زیبایی‌اش باخبر است و از شرم خود را می‌پوشاند، اگر فقط یک دکمه از لباس تو باز شود، چگونه می‌تواند جلوه‌گر شود؟

برداشت: من از تو شیوه‌هایی دیده‌ام که بیان کردنشان با هزاران کلام نرم و زیبا هم کار آسانی نیست.

برداشت: گفتگو کن و با زیباترین کلمات خود را بگشا، زیرا از دل تو حقیقت و زیبایی نمایان می‌شود. چهره‌ات را نشان بده تا دیگران بتوانند زیبایی درونت را ببینند و تمام زشتی‌ها و حجاب‌ها از بین برود.

برداشت: اشک حسرت مانند آب قیمتی و گرانبهایی است که در چشم صدف قرار دارد، و در جایی که لعل (گوهری) او به شکر (شکلات) تبدیل می‌شود و سبب خنده می‌شود.

برداشت: قسمت اول به این معناست که زندگی من تحت تأثیر سرنوشتی است که به آن دچار شده‌ام و این تأثیر مانند خطی شکسته است. در ادامه، این تصویر به پرواز و آزادی اشاره دارد که در نهایت به سرنوشتم مرتبط می‌شود و ممکن است راهی تازه برای من به ارمغان آورد.

برداشت: صبح با زیبایی و لطافتش، مانند ابرویی که به آرامی بالا می‌رود، جلوه‌گر می‌شود. ای ساقی، بگذار تا این لحظه‌ی زیبا را همچون نمازی با ارزش دریابیم، پیش از آنکه فرصت از دست برود.

برداشت: هر کسی با لذت و سلیقه، به درک معانی جدید و ناآشنا عادت کرده است و صائب هم به شیوه‌ای نوین و تازه از شعرش آشناست.