غزل شمارهٔ ۴۲۵۵

برداشت: زمانی که انسان در حال شادی و خوشحالی باشد، نفس او بیشتر طغیان می‌کند و تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد. به علاوه، گاهی اوقات افراد ضعیف به قدرت و ثروت بزرگ دست می‌یابند که می‌تواند موجب ناتوانی و آسیب آن‌ها شود.

برداشت: هر کس که فرصت را از دست بدهد، بویی که از پیرهن می‌آید را حس نخواهد کرد و آستین او در حالی که به سمت مردم می‌رود، بی‌فایده است.

برداشت: وقتی کسی دچار درد و رنج شود، مانند تیر مستقیمی است که دور هدف می‌چرخد و به هدف نمی‌رسد. در این وضعیت، بار این درد می‌تواند به گونه‌ای باشد که بر قامت او تأثیر بگذارد و او را دوشخصیتی کند.

برداشت: وقتی ساز سیاه به دیدن همکار سینه نزدیک می‌شود، مانند آینه‌ای است که وقتی به آب می‌رسد، بی‌صفا و کدر می‌شود.

برداشت: به خاطر داشته باش که در یک باغ گل، نباید فقط به زیبایی گل‌ها نگاه کنی و از عطر و بوی آن‌ها لذت ببری. زیرا ممکن است عبور از کنار آن‌ها و نزدیک شدن به گل‌ها باعث شود عطر و زیبایی‌شان را از دست بدهند.

برداشت: غنچه‌ای که در محیط محدود و تنگ زندگی می‌کند، وقتی در برابر محدودیت‌ها و سختی‌های زندگی قرار می‌گیرد، چه اندازه می‌تواند شکوفا شود و به رشد و گشایش برسد؟

برداشت: محتاجی که در گره و مشکل گرفتار است، نمی‌تواند به راحتی از آن گره رهایی یابد. در واقع، آنچه که او را به مشکل کشانده، به سادگی حل نمی‌شود و به نداشته‌هایش وابسته است.