غزل شمارهٔ ۴۲۵۳

برداشت: تو رفتی و هیچ‌گاه یاد تو از دلم نمی‌رود، این تصویر زیبا که در ذهنم دارم، هرگز از پیش چشمانم نمی‌رود.

برداشت: دل‌های سنگین و بی‌رحم افرادی که چهره‌ای زیبا دارند، با هیچ تلاشی از کدورت و ناراحتی پاک نمی‌شود.

برداشت: به کناری بگذارید خجالت را، زیرا پروانه بدون حجاب و با دلگرمی شمع، به محفل وارد نمی‌شود.

برداشت: افرادی که ناامید و افسرده‌اند، مانند سنگ سخت و بی‌حرکت هستند. اگر کسی در مسیر زندگی دچار خستگی و خواب‌آلودگی شود، به هیچ‌وجه به مقصد نمی‌رسد.

برداشت: دل را به هم بزن و به آنچه که در دل دارید اعتماد نکنید، زیرا تا زمانی که این طوفان و خطرات شدید وجود دارد، کشتی به ساحل نمی‌رسد.

برداشت: تا زمانی که جبهه‌ی بزرگوار همچنان از عرق و رنج غوطه‌ور باشد، شرم از چهره‌ی سائل (درخواست‌کننده) دور نمی‌شود.

برداشت: من به مانند گردبادی هستم که بی‌پیچ و تاب حرکت می‌کند و غبارش نمی‌تواند از دل من برود، حتی اگر درد و رنج تو باشد.

برداشت: دل‌های ناامید و شکسته مانند چراغی هستند که در آن تاریکی و کدورت وجود دارد، و این کدورت هرگز از دل فرد عاقل و با فهم پاک نمی‌شود.

برداشت: از فاصله دور، ترس و وحشت مجنون را حس می‌کنم. ای صائب، در طوفان بیابان، محمل (بار و اسباب سفر) حرکت نمی‌کند.