غزل شمارهٔ ۴۲۵۲

برداشت: هر شب می‌گذرد و دل من آرام نمی‌گیرد، هرگز آه من به آرامش و اوج نمی‌رسد.

برداشت: تو به جایی نمی‌روی که دل نگران و بدگمان من آرامش داشته باشد. این دل به تنهایی نمی‌تواند منتظر بازگشت تو بماند و در خیال خود به مکان‌های مختلفِ دور می‌رود.

برداشت: آب حیات، که نشانه‌ای از زندگی و شادابی است، به مانند آتشِ ضعیف و افسرده‌ای می‌باشد. این احساس به مجنون (شخصی عاشق و سرگردان) این اجازه را نمی‌دهد که بیهوده و بدون هدف، در دامن طبیعت و بیابان‌ها سرگردان شود.

برداشت: ای اشک با طراوت، چرا این‌قدر سریع در حال رفتن هستی؟ یوسف هرگز از پیش زلیخا نمی‌رود.

برداشت: دل از تلخی جدایی به شدت رنج می‌برد و این درد چنان عمیق است که حتی اشتباهات و مشکلات دیگر نیز نمی‌توانند تأثیر آن را کاهش دهند.

برداشت: من به زودی به دنیای آگاهی و هوشیاری برمی‌گردم، اما از حالت جنون و بی‌خبری که دارم، هزار تجربه و دیدنی از دل خودم نمی‌توانم بیرون ببرم.

برداشت: ما را به کعبه نبر؛ زیرا عاشقان حقیقی عشق فقط با پای خم (نوشیدن شراب) به جایی دیگر نمی‌روند.

برداشت: از آن روی آتشینی که دو جهان را می‌سوزاند، دود از کدام خانه بالا نمی‌رود؟

برداشت: اگر در سایه درخت طوبی زندگی کنم، هیچ‌گاه آن قد رعنای محبوب از جلوی چشمانم دور نمی‌شود.