غزل شمارهٔ ۴۲۵۱

برداشت: دل آدمی که از کینه پاک است، هرگز یاد زلف یار را فراموش نمی‌کند، مانند اینکه حافظه‌ی یک کودک هرگز شب‌های جمعه را فراموش نخواهد کرد.

برداشت: هنوز هم نگاه پنهانی من را با شرم به خانه آینه می‌برد.

برداشت: با وجود اینکه بعضی‌ها ظاهراً در دل خود به زیبایی‌های دنیا توجه می‌کنند، اما بهتر است زاهدان همان‌گونه که هستند، به مراسم عبادی خود بپردازند و به مراکز مذهبی بروند.

برداشت: سال‌هاست که از زمان جدا شدنم از آن غزال، خونم همچنان از خرقه پشمین جاری می‌شود.

برداشت: عاشقانی که با صبر و شکیبایی در دل خود تحمل می‌کنند، به عمق راز عشق پی می‌برند و گوهر وجودشان به معنای واقعی به گنجینه دل می‌رسد.

برداشت: شاید تا به حال نشنیده‌ای که چه اندازه سنگ‌ها به یکدیگر فشار می‌آورند، همان‌طور که از شراب قدیمی، غم‌های گذشته به بیرون می‌آید.

برداشت: آه من مانند جریان آبی خروشان از سینه‌ام خارج می‌شود و به سمت جاهایی می‌رود که در آنجا سخنان پاک و بی‌کینه را مطرح می‌کنند.

برداشت: اگر داغ لاله در اثر شبنم پاک شود، پس از نوشیدن باده نیز غم و اندوه از دل انسان دور می‌شود.