غزل شمارهٔ ۴۲۴۸

برداشت: آزادگان چون عیسی به آسمان‌ها می‌روند، این مقام و منزلت از آن کسی است که با شتاب و درستی حرکت می‌کند.

برداشت: بیدرد را مانند مار نیش می‌زند و سایه‌ای از عشق، مانند یک کمند، به چشمان حلقه‌دار می‌رسد.

برداشت: در محفل افرادی که مشروب می‌نوشند، نمی‌توان به راحتی سرکش بود و به هر سو نگریست؛ زیرا در همان حین که نوشیده می‌شود، عمر و جوانی به سرعت می‌گذرد.

برداشت: بخت بد و شرایط سخت می‌تواند باعث شود که انسان‌ها توانایی‌های بیشتری را درک کنند و بینش آن‌ها افزایش یابد. مانند این که آینه‌ها از کثیفی پاک می‌شوند و به درخشش در می‌آیند، انسان‌ها نیز می‌توانند با غلبه بر مشکلات به روشنی و بینش بهتری دست یابند.

برداشت: راه ستمگران پر از مشکلات و موانع است، مثل خس و خار که در زمین وجود دارد. آتش همیشه بر روی چیزهای ناچیز و بی‌ارزش می‌افتد و آن‌ها را می‌سوزاند.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که ما از نظر ظاهری و پوشش به درستی و پاکی نیستیم و این سخن به عمق و پاکی درون ما بستگی دارد. در واقع، آنچه که اهمیت دارد، حالت خالص و واقعی دل و چشم ماست، نه فقط ظاهر و لباس.

برداشت: به زودی شخصی که از درد و مشکلات دیگران بی‌خبر است، به وضوح و عریان در جایگاه خود قرار می‌گیرد و در نهایت بدون هیچ نشانی از زندگی، به زمین می‌رود.

برداشت: هر کسی که در این باغ لبخند می‌زند، مانند گلی است که با دل شکسته به زمین می‌رود.