غزل شمارهٔ ۴۲۴۷

برداشت: زاهد با ظاهری آراسته و قیافه‌ای مرتب به کعبه می‌رود، اما این مست که حالت خاصی دارد و در عالم دیگری است، به دیوار پشت به کعبه می‌رود. یعنی در حالی که ظاهر افراد از نظر مذهبی مهم به نظر می‌آید، در واقع حال و روحیات واقعی افراد را نمی‌توان تنها از ظاهرشان تشخیص داد.

برداشت: از آن شاخه گل، شکیبایی من به شدت در حال زوال است، و از این دست و تازیانه، دل من نیز از کار می‌افتد.

برداشت: افراد بی‌خیال و بی‌تفاوت از پرسش درباره روز قیامت راحت و آسوده‌اند، اما این سؤال در دل کسانی که بیدار و هوشیارند، همچنان فعال و معترض باقی می‌ماند.

برداشت: منصور در این مسیر قدم گذاشت و دیگر برنگشت. این غم زاهد است که در دستار او از بین می‌رود.

برداشت: در تلاش است تا وجود خود را کاهش دهد، همان‌طور که قلم وقتی به دنبال نوشتن می‌رود، روی کاغذ حرکت می‌کند.

برداشت: دل‌های عاشق توانایی درک زیبایی و لذت بوسه را ندارند و در زمانی که شب و نسیم به گلزار می‌روند، به جاذبه‌های زیبای طبیعت توجه می‌کنند.

برداشت: کار محبت و عشق کار زیبا و خوشایندی است، اما چه فایده که از روی زیبایی و خوبی آن، دست و دل آدمی از کار و تلاش باز می‌ماند.

برداشت: چشمان تو آنقدر ترسناک هستند که همه را می‌ترسانند، در حالی که اگر قلبی نداشتی، گل‌ها به راحتی می‌توانستند بر روی خارها بروند.

برداشت: نیکوکاران و روشنگران وجود مانند آینه‌ای هستند که آرامش و صفای خود را به دیگران می‌بخشند. همان‌طور که آب به آرامی و بدون مانع حرکت می‌کند.

برداشت: این نفس سخنگو در حال بیان حرف‌هایی است و به سوی گفتار حرکت می‌کند.