غزل شمارهٔ ۴۲۴۵

برداشت: هر جا سخن‌سرایی من آغاز شود، بلبل مانند تخم درون لانه‌اش آرام می‌گیرد و احساس امنیت می‌کند.

برداشت: پرنده‌ای که از دام رها شده، دانه‌ای را می‌خورد؛ اما چرا انسان دیگر به باغ‌های بهشت می‌رود؟

برداشت: هر گل که در باغ می‌روید، قربانی شده و خونش بر دوش طبیعت است، این خون در باغ جاری است.

برداشت: بلبلی که در بهار از تخمش بیرون می‌آید و قبل از شروع پاییز می‌رود، خوش شانس است.

برداشت: بگذارید که زنگار خودمحوری از آیینه‌ی غرور پاک شود و در باغسرا یا پناهگاه عارفان و پیران حکمت بگیرد.

برداشت: کسی که در این دنیا بدون نام و نشان زندگی می‌کند، سزاوار نام و نشانی حلال است.

برداشت: در این بیت می‌توان گفت که اگر پرنده‌ای شعری از عشق می‌خواند، این امر بهانه‌ای برای تهمت زدن به اوست. زیرا اگر عشق و زیبایی واقعی وجود داشته باشد، نمی‌توان از آن گریخت و همواره بویی از گلستان به مشام می‌رسد. در واقع، عشق حقیقی همواره در دل‌ها جا دارد و نشانه‌های آن نمی‌تواند پنهان بماند.

برداشت: از زیبایی آن خال دلربا غافل نشو، زیرا این دزد که در چشمانش نگریسته‌ای، مراقب و پاسبان دل توست.

برداشت: کسی که با چهره‌ای مملو از وفا و صداقت از این درگاه عبور می‌کند، به حقیقت در خانه‌ای متولد شده که نشان وفا و صداقت در آن نمایان است.