غزل شمارهٔ ۴۲۴۲

برداشت: از قبل این، گفت و گو بی‌هزینه نبود و به خاطر رکود، چنین کاروانی وجود نداشت.

برداشت: شعر بلند مانند خورشیدی است که بر بالای آسمان می‌درخشد و به هیچ درگاه و مقامی وابسته نیست و تحت تأثیر هیچ‌کس قرار نمی‌گیرد.

برداشت: پرنده‌ای با منقار بلند به خاطر شیرینی شکر می‌خندد و در دهان باغبان، هیچ دشنام تلخی وجود ندارد.

برداشت: اگر دل گل لطیف‌تر شده، به این دلیل است که پیش از این در باغ، صدای بلبل زیاد و سنگین نبود.

برداشت: چشمی که همیشه اشک نریخته و عادت به گریه ندارد، حالا نامی را به یاد می‌آورد و آه می‌کشد.

برداشت: عقل به طور زیرکانه به این نتیجه رسید که زودتر از مهمانی بیرون برود، زیرا آن دوست بیچاره‌ای که تنها با شیشه‌ای در دست داشت، نمی‌توانست با آتش زبانش به خوبی ارتباط برقرار کند.

برداشت: دل من مانند پرنده‌ای است که در قفسی گرفتار شده است. اما این قفس تنها به خاطر تخم‌هایی است که در آن وجود دارد و به همین دلیل نمی‌تواند به آشیانه‌اش برگردد.

برداشت: از من نپرس چه حالی دارد احوال آغوش محبوب، چون دستی که دور کمرش بود، در اینجا نیست.

برداشت: صائب چه خوب است که از این افراد بی‌ارزش و بی‌لیاقت جدا شده است. در دنیای تجارت و کسب‌وکار، سود و زیان حقیقی وجود ندارد.