غزل شمارهٔ ۴۲۴۱

برداشت: به غیر از دل، که به دو نیم تقسیم شده و شاداب به نظر می‌رسید، هر دری که به آن نزدیک شدیم، بسته بود.

برداشت: نگاه کن که طوطی بی‌نصیب من، صحبتش را با من از طریق آینه زنگ‌زده آغاز کرده بود.

برداشت: در دوران بی‌سخنی من، به خاطر سنگینی و دشواری کلمات، نمی‌توانستم سخن بگویم.

برداشت: بخت بد و شوم، چشمان حسود را پوشانده است و این جغد در خرابه‌های ما خوشحال و خجسته بود.

برداشت: دل‌ها به خاطر گرمی و جذابیت من به تسخیر درآمدند، چرا که مثل موهای پرپر من، همواره در حال پرواز و رهایی بودند.

برداشت: میان من و آتش جهنم مانع و دیواری قرار گرفته است، ناشی از خجالتی که بر چهره‌ام نشسته است.

برداشت: در روزی که دل تو به خاطر همراهی و عشق به دیگران، از آسمان به زمین پیوسته بود، احساس عمیق و گرانبهایی را تجربه کردم.

برداشت: صائب در این بیت به حالتی اشاره دارد که در برابر سختی‌ها و ناملایمات زندگی همانند کوهی استوار و مقاوم نشسته و صبر کرده است. او با وجود بی‌رحمی‌های روزگار، مانند کوهی سرسخت، تسلیم نشده و ایستادگی کرده است.