غزل شمارهٔ ۴۲۴۰

برداشت: کسی که از شمشیر او آسیب دیده است، بدون اینکه آسیب دیگری به او برسد، از آب حیاتش سیراب می‌شود.

برداشت: کسی که در طول زندگی‌اش به آرزوهایش نرسیده و همیشه درگیر خواسته‌های برآورده نشده‌اش است، هرگز نمی‌تواند آرامش و آسودگی خاطر را تجربه کند.

برداشت: هر کسی که از زهد و عبادت درویش‌ها و بی‌اعتنایی آن‌ها به دنیا آگاه باشد، همیشه در دلش مانند ته یک سبو، خالی و بی‌قید و بند خواهد بود.

برداشت: اگر کسی دست خود را از آلودگی‌های دنیوی پاک کند، جایز است که نماز بخواند، حتی اگر وضو نداشته باشد.

برداشت: رنگی که وجود ندارد، مانند شراب قرمزی که در نور خورشید زرد پاییز سرخ می‌شود.

برداشت: اگر قلم دو زبانه باشد، دیگر جایی برای صحبت نیست؛ زیرا کاغذ دوروست و امکان گفت‌وگو با دو طرف وجود دارد.

برداشت: شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسی که در جستجوی حقیقت و واقعیت باشد، نمی‌تواند به ظواهر و زیبایی‌های فریبنده توجه کند. اگر کسی روحش به رنگ و عطر دنیا آغشته باشد، هرگز قادر نخواهد بود به عمق واقعیت پی ببرد. در واقع، نگاه به جلوه‌ها و ظواهر، انسان را از دستیابی به معنای حقیقی و عمیق بازمی‌دارد.