غزل شمارهٔ ۴۲۳۹

برداشت: کسی که در دل خود شوری و حرارتی عمیق دارد، مانند خورشید در آسمان و چراغی در زمین می‌درخشد.

برداشت: چون ماه زیبایی بیش از دو هفته نمی‌ماند، ما فقط به زیبایی خداوند توجه داریم.

برداشت: از خواب طولانی گذشتگان فهمیدیم که راحتی و آسایش واقعی در دل زمین نهفته است.

برداشت: در یک روز، انسان‌های خاکی نمی‌توانند با آبرو زندگی کنند، زیرا روزی برای تنور از آتش به دست می‌آید.

برداشت: هر کس که خود را به دیگران نشان ندهد و درباره خود بزرگ‌نمایی نکند، حتی اگر در مقام و موقعیت بالایی هم قرار بگیرد، در نظر دیگران به پایینی و ناچیزی دیده می‌شود.

برداشت: زیبایی و جذابیت چیزی را که نمی‌توان به سادگی به آن دسترسی پیدا کرد، نباید طمع کرد. برعکس، آنچه که قابل دسترسی و بی‌پرده است، ارزش بیشتری دارد و درست و اصولی‌تر است.

برداشت: دولت دنیا مانند برق و باد زودگذر است و به راحتی در دست موجودی شیطانی قرار می‌گیرد. در نهایت، این موقعیت خوب نمی‌تواند دوام زیادی داشته باشد و به سرعت تغییر می‌کند.

برداشت: می‌گویند در زمان مرگ، ذکر و دعا باید به صورت بلند و با دل‌تنگی خوانده شود.

برداشت: اگر ذکر و یاد خدا را بلند نکنیم، در روز و شب، زندگی‌مان هر لحظه به مانند نفس آخرین خواهد بود.

برداشت: از زیبایی و لطافت چهره او، تازیندگی و شادابی به من دست داد. او همچون باران نرم و ملایمی بود که زمین را سیراب می‌کند.

برداشت: صابر باش، زیرا زمانی که محبوب شاد و با دل خوش است، معشوق همیشه در غم و اندوه باقی می‌ماند.