غزل شمارهٔ ۴۲۳۵

برداشت: دولت به کمک افراد جامعه برقرار است، مانند اینکه نور این چراغ به دعای مردم روشن شده است.

برداشت: هر غنچه‌ای که در این باغ به نسیم باز می‌شود، کلید قفل بخشش در دست گدا است.

برداشت: هر کسی که مانند حباب در هوا باشد، سرش همانند کاسه‌ای است که نسیم آن را به بازی می‌گیرد.

برداشت: یک تیرکمان با لبخند خود را به نمایش گذاشت و منِ بیچاره همواره در مشکلات گرفتار شدم.

برداشت: اگر حضورت را می‌بینم، شرمنده می‌شوم، پس در آینه نگاه نکن که چه نوری از حیا و خجالت در چشم‌هایم می‌تابد.

برداشت: من خود را برای شکست پذیرفته‌ام، مانند دانه‌ای که درون آسیاب است و به زودی خرد خواهد شد.

برداشت: روزی در این زندگی به شانس و سرنوشت بستگی دارد و گرنه شیرینی زندگی به خوشی‌ای است که نصیب انسان می‌شود.

برداشت: در دل هر کسی که با سخن و بیان آشناست، زنگار زندگی را می‌توان با آب تیغ سترد. این نشان می‌دهد که توانایی بیان و سخن گفتن، می‌تواند مشکلات و سختی‌های زندگی را از بین ببرد و دل را شفاف کند.

برداشت: من در آتش جدال و کشمکش ناشی از عقل ناپخته‌ام آسوده‌ام، مانند آن کشتی که بدون ناخدا در دریا رها شده است.

برداشت: به دلایلی که حاکی از ناپایداری و بی‌ثباتی جهان است، به مکان‌های خوش‌گذرانی و لذت بالاتر از مکان‌های خشک و بی‌روح برو؛ چرا که آنجا همواره حالتی خاص و جالب توجه دارد.