غزل شمارهٔ ۴۲۳۲

برداشت: چشم به ثروت و مادیات دوخته‌ام، اما در عین حال از گل و زمین گره خورده‌ام و نمی‌توانم از آن جدا شوم.

برداشت: دل من مانند موجی می‌پرد و از غم زنده‌رود به هیچ آب و جوی توجهی ندارد، حتی زیبایی‌های هند هم نمی‌تواند دل مرا شاد کند.

برداشت: ای خاکی که سرمه در آن پیدا می‌شود، به کمک من بیا! چرا که سرمه‌ای که استخوان‌های من را زینت داده از همین خاک هند به دست آمده است.

برداشت: در روزی که بخار فکر هند به ذهنم رسید، بوی سوختن ستارگان را احساس کردم.

برداشت: قناعت و رضایت من، خود دارایی ارزشمندی است؛ بنابراین، چشمانم را به ثروت‌های دور و دست‌نیافتنی، مثل مال و ثروت هند، نمی‌دوزم.

برداشت: روزی که من از هند خارج شوم، تمام مردم با صد هزار چشم به خاطر نشانه‌ای که بر صورت من است، می‌گریند.

برداشت: امروز هیچ‌کس غیر از تو نیست که با کلام شیرین و دلنشینش مانند طوطی هندوستان جذاب باشد و به خوشی‌های دلنشین بپردازد.