غزل شمارهٔ ۴۲۲۷

برداشت: این غنچه‌ها به زیبایی و لطافت کلام تو توجه دارند و به نوعی با ناز و زیبایی خود به صحبت‌های تو گوش می‌دهند.

برداشت: خورشید زیبایی چهره‌ات همچون صدفی پر از گوهر، ستاره‌ها را از چهره‌ات به نمایش می‌گذارند.

برداشت: آن کسانی که لب‌های شیرینی دارند و شور و هیجان را به جهان آورده‌اند، از دهان تو مزه‌ی نمک به دست می‌آورند.

برداشت: افرادی که دل و جانشان را به سلطنت سلیمان واگذار نکرده‌اند، مانند مورچه‌ها به دور سفره تو جمع می‌شوند و برای خوردن از دانه‌های ریخته شده می‌آیند.

برداشت: همانطور که یوسف به مقام و عزت رسید، کسانی که خود را بزرگ می‌دانند در زمان تو نیز از خود فروتنی و بندگی نشان می‌دهند.

برداشت: آشفتگان دلی که از دنیا جدا شده‌اند، ارتباط جان خود را به موی میانه تو برقرار می‌کنند.

برداشت: به خاطر مهربانی آشکار تو، عاشقان از محبت بی‌بهره‌اند و فقط به توجه پنهان تو دل خوش می‌کنند.

برداشت: چشمان تو چون کمان است و به زیبایی ابروانت، فضا را پر از زیبایی و استغفار می‌کند، گویی که آسمان در محراب دل تو به ذکر و تسبیح مشغول است.

برداشت: آن گروهی که در برابر تو ایستادگی نمی‌کنند و جانشان را برای زیبایی و جوانی تو فدای می‌کنند، همیشه درخشان و سرسبز خواهند بود.

برداشت: کسانی که از دانش و آگاهی فاصله گرفته‌اند، به دلخوشی و شادمانی در حالتی از غم و اندوه نسبت به گل لاله‌ها مشغولند.

برداشت: صائب، تو چقدر جذاب و فریبنده‌ای که مانند زلف‌های گلرخان، بر افسون کلمات و سخنان تو تأثیر می‌گذارد و همه را به خود مشغول می‌کند.