غزل شمارهٔ ۴۲۲۶

برداشت: یوسف زیبا از شوق تو خبر می‌خواهد و بر اثر عشقش به تو، از پیراهنی که عطر و نشانه‌ای از تو دارد، یاد می‌کند و احساسش را ابراز می‌کند.

برداشت: اگرچه تو مانند آفتاب، تمام جهان را فراگرفته‌ای، اما ذرات موجود در کائنات همچنان به سمت تو جلب می‌شوند و به تو توجه دارند.

برداشت: سرکشانی که از عالم و دانش سود می‌برند، مانند شیشه‌ای در مقابل شراب تو فروتن و سجده‌گذار هستند.

برداشت: گروهی که با چشمان بسته از بهشت عبور کردند، ناله و خواستاری از نسیم را از باغ تو به عمل می‌آورند.

برداشت: در این چمن، لاله‌های زیبا که دل خوش به بوی دل‌انگیز تو دارند، سرشان را خم کرده‌اند.

برداشت: نوشیدنی بنوش و خوشحال باش، زیرا گل‌های این باغ از نفس‌های تو شکوفا و زیبا می‌شوند.

برداشت: من کی هستم که آن دسته از موجودات نیکوکار و فداکار در محیط مقدس تو، مانند پروانه‌ها دور نور تو می‌چرخند؟

برداشت: ای صائب، تو چه بلبلی هستی که در این باغ، گل‌ها از چشمانشان اشک می‌ریزند و به سمت تو می‌آیند.