غزل شمارهٔ ۴۲۲۳

برداشت: اگرچه ممکن است چهره او را بپوشانند، اما چشمی وجود دارد که به زیبایی و جاذبه او نگاه می‌کند و به تماشای او می‌نشیند.

برداشت: عشاق در نخستین دیدار، اگر به جمال معشوق بنگرند، به اوج بلندی و کمال دست پیدا می‌کنند.

برداشت: چشم‌های زیبای او مانند گل‌های طبیعت، با نور آفتاب بازی نمی‌کنند و به هم نمی‌افتند، زمانی که هنگامی که کسی به چهره او نگاه می‌کند.

برداشت: هر یک ساعت از وقت او معادل با عمری است که مردم برای زیبایی و جذابیت او صرف می‌کنند.

برداشت: وقتی به زیبایی و جذبه او نگاه می‌کنید، ممکن است عقل و درک انسان به طور موقت فراموش شود و تحت تأثیر جذبه‌اش قرار گیرد.

برداشت: لطافت و مهربانی دست خداوند باعث شده که عالم به خود بیفتد، اما اگر کسی به زیبایی‌های او نگاه کند، اوضاع وخیم خواهد شد.

برداشت: حوران بهشتی از روزنه‌های بهشت بیرون می‌آیند و بدون هیچ پرده‌ای، به تماشای او می‌پردازند.

برداشت: در دل دیدگان داغ و سوختگی وجود دارد، همچون گل لاله‌ای که جای خود را در صحرا پیدا کرده است.

برداشت: دو عالم مانند پرگار می‌چرخند، و دل‌های عاشق در گرد نقطه‌ای که همان عشق اوست، به تلاش و حرکت ادامه می‌دهند.

برداشت: عطیه و بخششی که به ما داده شده، اگرچه به اندازه وصال نیست، اما اگر ما را در آرزوی او بگذارند، کمتر از وصال نخواهد بود.