غزل شمارهٔ ۴۲۱۸

برداشت: باوری نیست که مردم فقط برای خدا تلاش کنند؛ آنها در حقیقت به خاطر جواهر و زینت به احترام کتاب خدا توجه می‌کنند.

برداشت: اگر کسی جامه‌ای از حریر که مخصوص کعبه است بر تن کند و در عبادت به دیر برود، این عمل او نشان‌دهنده اقتدا و پیروی‌اش در آنجا خواهد بود.

برداشت: شکر را بدون هیچ منتی به زاغ می‌دهند، اما در بخشیدن استخوان‌ها سخت‌گیر هستند.

برداشت: انسان‌ها مانند اژدهایی هستند که به گنجینه‌ای پر از گوهر دسترسی دارند و به خاطر یک لقمه نان کوچک با افراد فقیر درگیر می‌شوند.

برداشت: هر کسی در روز قیامت، اعمال خود را خواهد دید و آنچه که با خلوص نیت انجام داده، بدون هیچگونه ریا و تظاهر، در آن دفتر ثبت خواهد شد.

برداشت: هر جا که مسیح بگذرد، سخن از سوزن او به گونه‌ای به زور جذب آهن ربا می‌شود.

برداشت: در اینجا به بی احترامی به کتاب مقدس و نقص در آگاهی و خرد انسان‌ها اشاره شده است. به نوعی، این بیت به سقوط ارزش‌ها و غرور انسان‌ها در برابر حقیقت‌ها و علم اشاره دارد. وقتی برخی افراد به دانایی خود می‌بالند، ممکن است از فهم عمیق و واقعیات دور شوند و به نوعی خود را بالاتر از دانایی‌های الهی و معنوی ببینند.

برداشت: مردم به دنبال فردی زردرنگ و بی‌جانی هستند، مانند برگ‌های خشک که به دنبال کهربا می‌گردند.

برداشت: هر کجا که این دل‌های غمگین بگردند، در میان آبرو و اعتبار از دست رفته‌ی خود شنا می‌کنند.

برداشت: شرم و حیاء همچون یک ویژگی ضروری برای انسان‌های با دید پاک و روشن است. اما افرادی که نابینایند یا بینش درستی ندارند، چرا باید به این ویژگی‌ها توجه کنند؟

برداشت: صائب، به گوشه‌نشینی پناه ببر، چرا که کسانی که دلشان با این درد آشناست، در تنهایی و دوری از دنیا می‌توانند درمانی برای این مشکل بیابند.