غزل شمارهٔ ۴۲۱۷

برداشت: ابتدا باید درباره عشق صحبت کرد و از آن تعریف کرد. مانند این که در مصرف غذا، معمولاً با نمک شروع می‌کنیم.

برداشت: برخی از افراد که به امید و آرزوهای خود وابسته هستند، در تلاشند تا با خوش‌شناسی به زندگی ادامه دهند، در حالی که آنها اساس و پشتیبانی محکمی ندارند.

برداشت: به نظر می‌رسد که انسان‌ها در زندگی چه چیزهایی دارند و چگونه زندگی می‌کنند، در کشوری که یوسف ما را به قیمت بالایی می‌خرند، روشن می‌شود.

برداشت: اگر مردم فقط به اندازه نیازشان از چیزها استفاده کنند، مشکلات و زخم‌ها درونشان پنهان می‌ماند و نمایان نمی‌شود.

برداشت: نمی‌توان میان زیبایی و محبت فاصله‌ای ایجاد کرد، همان‌گونه که نمی‌توان شیر و شکر را از هم جدا کرد.

برداشت: بهتر است با مردم سخت‌گیر و خسیس خوش‌رفتار نباشیم، چون انسان‌های بخشنده و بزرگ‌وار نیز اگر با گدا و نیازمند برخورد کنند، ممکن است رفتاری تند و نامناسب داشته باشند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند با دشمنی ما مقابله کند، اگر ما را در تنهایی و بیکسی رها کنند.

برداشت: گروهی که به فهم واقعی دست یافته‌اند، می‌توانند با یک حرف آشنا، دل‌ها را به تسخیر درآورند.